ας πούμε

Συγνώμη για το χτύπημα

Ήταν λίγο κάτω απ τη μέση…  σαν κεραυνός

Αλλά για μένα δεν ήταν έτσι

Είναι καιρός που προσπαθώ να το παλέψω, να μην ονειρεύομαι, να μη με νιάζει

Αλλά δεν γίνεται

Δεν επιτρέπω στον εαυτό μου πια να γυρνάει κλαίγοντας

Να είμαι διαλυμένη ένα Σαβ/κο και να νιώθω άδεια, χωρίς δύναμη

Εσύ είσαι αυτός που είσαι, ξέρω ότι με αγαπάς/ησες με τον τρόπο σου

Αλλά ο καθένα γυρεύει κάτι άλλο πια στη σχέση αυτή

Ας πούμε ότι εγώ είμαι πιο ρομαντική

Είπα ότι δεν με νιάζει αν δεν έχω την τρυφερότητα, τη γλύκα που γυρεύω

Αλλά τελικά με πειράζει, δεν μπορώ

Δεν έχω τη δύναμη να μοιραστώ τίποτα μαζί σου πια, νιώθω ότι δεν σ ενδιαφέρει 

Μισώ τον εαυτό μου που στέκεται έτσι αδύναμος απέναντί σου

Που δεν μπορεί να σε βάλει στο χορό των συναισθημάτων μου

Πάντα με "νικάς", με ακυρώνεις- δεν το θέλεις, δεν το καταλαβαίνεις

Κι έτσι είπα, αντί να μισώ εγώ τον εαυτό μου, ας με μισήσεις εσύ

  

Αλλά κυρίως,

Ας πούμε επίσης ότι κουράστηκα, γιατί αυτή είναι η  αλήθεια

Δεν εχω το κίνητρο/κουράγιο  να τρέχω και να ρισκάρω πια

Έχει χάσει κάθε μαγεία για μένα

πατάω ένα κουμπί και γυρνάνε όλα σαν εφιάλτης

δε νομίζω να τ θες ούτε συ αυτό...

προτιμώ να σκέφτομαι το γλυκό παρελθόν

Συγνώμη, συγνώμη δεν μπόρεσα να το παλέψω...