συν-κίνηση;

νιώθω στιγμές στιγμές ότι ζω μια ουτοπία
γυρεύω το "αρχέγονο σύννεφο", την πρώτη σιωπή των βλεμμάτων, την πληρότητα που τώρα κατακερματίζεται
γράφω σενάρια όπου είμαστε μαζί πίνουμε τραγουδάμε ταξιδεύουμε
είναι πραγματικά σεναρια, υπαρκτά μέσα στη φαντασία μου, έχουν έκταση στο χρόνο και γράφονται στα κύτταρά μου
ζούνε στα τραγούδια μου κι αυτή η πληρότητα βιώνεται, εγγράφετα, δίνει δύναμη, ενέργεια να νικήσω την τρομερή μου μοναξιά
είναι ενας κόσμος κλειστός που δύσκολα ξεκλειδώνει
άνοιξαν χαραμάδες τα πρώτα χρόνια, μπήκες σαν τον κλέφτη, έκλεψες χρυσές στιγμές κια βγήκες
σαν τον κατακτητή

αυτή η χώρα συνεχίζει άραγε να έχει ενδιαφέρον;