πώς ξέρεις ότι είσαι ποθητή;

Όχι , δεν ξέρω αν ήμουν, ή
αν είμαι ποθητή

έπαψε να μ απασχολεί από σχεδόν παιδί

Ξέρω ότι κάποιοι βλέπουν
πίσω από το δερμα, πέρα από τα χρώματα
βλέπουν τη ροή μιας ενέργειας
που μαθαίνει να κυκλώνει τα εμπόδια
και να ελευθερώνεται

Βλέπουν το χορό φως και σκοτάδι
την κίνηση στις αρθρώσεις
τη λάμψη και το βύθισμα
την πνοή του τραγουδιού και τις σιωπές του σώματος.
Όσοι τα είδαν τα αγάπησαν
όσοι δεν τα βλέπουν δε μ’ ενδιαφέρουν

Η φωνή μου γλιστρά σα ρυάκι
σβήνει, κυλάει και ξαναζωντανεύει
σ’ ένα τραγούδι αφημένο, παραιτημένο, ελεύθερο.
Βυθίζομαι στις αποχρώσεις του αέρα που βγαίνει από μέσα μου
γίνομαι ολόκληρη μια πνοή που ταξιδεύει
λύτρώνεται ανάλαφρο το σώμα μου
κολυμπάει και διπλώνει/ξεδιπλώνει ελίσσεται
σα λάστιχο/.

Αυτό βλέπουν όσοι μ’ αγάπησαν.

Γιατί, όχι, δεν είμαι ποθητή:

Δεν είμαι εικόνα ομορφιάς
Δεν είμαι αντικείμενο στον πόθο
Δεν προκαλώ

Διώχνω την πρόκληση
Δε χρησιμοποιώ τον πόθο μου

Τον αφήνω να υπάρχει,
Ταυτίζομαι με το υποκείμεο του έρωτα.

Μόνο αφήνομαι στο χείμαρρο που με πλημμυρίζει
Ππου γεμίζει φως τα σκοτάδια μου
Και σκοτάδια τις βεβαιότητές μου
Κι αυτή η αδιάκοπη ροή με μεταμορφώνει
Η λάμψη περνά στα ηλεκτρισμένα βλέμματα όσων ξέρουν
όσων είναι κι αυτοί

Υποκείμενα σ έναν έρωτα ζωής.