.χρώματα

σου στέλνω

χρώματα

ν' ακούσεις τη μυρωδιά των ήχων

πραγματικότητα και αλήθεια

δε γνωρίζω την πραγματικότητα
ούτε πρόκειται να τη μάθω ποτέ
ούτε μπορώ να κολλήσω τα κομμάτια της

πιστεύω όμως στην αλήθεια που μου δείχνεις
πιστέυω ότι είμαι μέσα σ αυτή την αλήθεια
δεν πιστεύω στην αγάπη σου
τη βλέπω, την ξέρω, την αναγνωρίζω
επιστρέφω σ' αυτήν όπως στο σώμα μου

γιατί η αλήθεια χτίζεται και ξαναχτίζεται
την επιλέγεις για να ζεις και να ανθίζεις μέσα της


πραγματικότητα είναι και
τα τέσσερα χρόνια αιωνιότητας που ταξιδεύουμε μαζί
όπως αλήθεια είναι η άρνηση αυτής της γλυκιάς περιπλάνησης
αν θα πληγωθούν αγαπημένα πρόσωπα

κι αυτό αλήθεια θα ναι
κάποτε θα γίνουμε αέρας, "κανένας" αγάπη μου,
κανένας...

(ωωω, σαν αερικό θα ζήσω...)

πώς ξέρεις ότι είσαι ποθητή;

Όχι , δεν ξέρω αν ήμουν, ή
αν είμαι ποθητή

έπαψε να μ απασχολεί από σχεδόν παιδί

Ξέρω ότι κάποιοι βλέπουν
πίσω από το δερμα, πέρα από τα χρώματα
βλέπουν τη ροή μιας ενέργειας
που μαθαίνει να κυκλώνει τα εμπόδια
και να ελευθερώνεται

Βλέπουν το χορό φως και σκοτάδι
την κίνηση στις αρθρώσεις
τη λάμψη και το βύθισμα
την πνοή του τραγουδιού και τις σιωπές του σώματος.
Όσοι τα είδαν τα αγάπησαν
όσοι δεν τα βλέπουν δε μ’ ενδιαφέρουν

Η φωνή μου γλιστρά σα ρυάκι
σβήνει, κυλάει και ξαναζωντανεύει
σ’ ένα τραγούδι αφημένο, παραιτημένο, ελεύθερο.
Βυθίζομαι στις αποχρώσεις του αέρα που βγαίνει από μέσα μου
γίνομαι ολόκληρη μια πνοή που ταξιδεύει
λύτρώνεται ανάλαφρο το σώμα μου
κολυμπάει και διπλώνει/ξεδιπλώνει ελίσσεται
σα λάστιχο/.

Αυτό βλέπουν όσοι μ’ αγάπησαν.

Γιατί, όχι, δεν είμαι ποθητή:

Δεν είμαι εικόνα ομορφιάς
Δεν είμαι αντικείμενο στον πόθο
Δεν προκαλώ

Διώχνω την πρόκληση
Δε χρησιμοποιώ τον πόθο μου

Τον αφήνω να υπάρχει,
Ταυτίζομαι με το υποκείμεο του έρωτα.

Μόνο αφήνομαι στο χείμαρρο που με πλημμυρίζει
Ππου γεμίζει φως τα σκοτάδια μου
Και σκοτάδια τις βεβαιότητές μου
Κι αυτή η αδιάκοπη ροή με μεταμορφώνει
Η λάμψη περνά στα ηλεκτρισμένα βλέμματα όσων ξέρουν
όσων είναι κι αυτοί

Υποκείμενα σ έναν έρωτα ζωής.

πρόχειρα μιας δευτέρας

Πόση σιωπή αναμονής... Πόση απόσταση απ' ό,τι συμβαίνει...

Επικαλούμαστε τη λογική. Ζούμε σύμφωνα με τα πάθη.

Έρωτας Θάνατος

Βασανιστική αναμονή, στεγνό στόμα, στεγνά πρόσωπα. Βασανιστικά όλα.

αλλόκοτη

τώρα λικνίζομαι στο καράβι του πόνου
πεταμένη ξεσκισμένη σα ριγμένη

δεν πασχίζω, δεν καρτερώ, δεν ονειρεύομαι

αφήνομαι στους κραδασμούς.

Μια αλλόκοτη ελευθερία με ταξιδεύει...

γράφεις και σβήνεις, γιατί;

............................