.χρώματα

σου στέλνω

χρώματα

ν' ακούσεις τη μυρωδιά των ήχων

πραγματικότητα και αλήθεια

δε γνωρίζω την πραγματικότητα
ούτε πρόκειται να τη μάθω ποτέ
ούτε μπορώ να κολλήσω τα κομμάτια της

πιστεύω όμως στην αλήθεια που μου δείχνεις
πιστέυω ότι είμαι μέσα σ αυτή την αλήθεια
δεν πιστεύω στην αγάπη σου
τη βλέπω, την ξέρω, την αναγνωρίζω
επιστρέφω σ' αυτήν όπως στο σώμα μου

γιατί η αλήθεια χτίζεται και ξαναχτίζεται
την επιλέγεις για να ζεις και να ανθίζεις μέσα της


πραγματικότητα είναι και
τα τέσσερα χρόνια αιωνιότητας που ταξιδεύουμε μαζί
όπως αλήθεια είναι η άρνηση αυτής της γλυκιάς περιπλάνησης
αν θα πληγωθούν αγαπημένα πρόσωπα

κι αυτό αλήθεια θα ναι
κάποτε θα γίνουμε αέρας, "κανένας" αγάπη μου,
κανένας...

(ωωω, σαν αερικό θα ζήσω...)

πώς ξέρεις ότι είσαι ποθητή;

Όχι , δεν ξέρω αν ήμουν, ή
αν είμαι ποθητή

έπαψε να μ απασχολεί από σχεδόν παιδί

Ξέρω ότι κάποιοι βλέπουν
πίσω από το δερμα, πέρα από τα χρώματα
βλέπουν τη ροή μιας ενέργειας
που μαθαίνει να κυκλώνει τα εμπόδια
και να ελευθερώνεται

Βλέπουν το χορό φως και σκοτάδι
την κίνηση στις αρθρώσεις
τη λάμψη και το βύθισμα
την πνοή του τραγουδιού και τις σιωπές του σώματος.
Όσοι τα είδαν τα αγάπησαν
όσοι δεν τα βλέπουν δε μ’ ενδιαφέρουν

Η φωνή μου γλιστρά σα ρυάκι
σβήνει, κυλάει και ξαναζωντανεύει
σ’ ένα τραγούδι αφημένο, παραιτημένο, ελεύθερο.
Βυθίζομαι στις αποχρώσεις του αέρα που βγαίνει από μέσα μου
γίνομαι ολόκληρη μια πνοή που ταξιδεύει
λύτρώνεται ανάλαφρο το σώμα μου
κολυμπάει και διπλώνει/ξεδιπλώνει ελίσσεται
σα λάστιχο/.

Αυτό βλέπουν όσοι μ’ αγάπησαν.

Γιατί, όχι, δεν είμαι ποθητή:

Δεν είμαι εικόνα ομορφιάς
Δεν είμαι αντικείμενο στον πόθο
Δεν προκαλώ

Διώχνω την πρόκληση
Δε χρησιμοποιώ τον πόθο μου

Τον αφήνω να υπάρχει,
Ταυτίζομαι με το υποκείμεο του έρωτα.

Μόνο αφήνομαι στο χείμαρρο που με πλημμυρίζει
Ππου γεμίζει φως τα σκοτάδια μου
Και σκοτάδια τις βεβαιότητές μου
Κι αυτή η αδιάκοπη ροή με μεταμορφώνει
Η λάμψη περνά στα ηλεκτρισμένα βλέμματα όσων ξέρουν
όσων είναι κι αυτοί

Υποκείμενα σ έναν έρωτα ζωής.

πρόχειρα μιας δευτέρας

Πόση σιωπή αναμονής... Πόση απόσταση απ' ό,τι συμβαίνει...

Επικαλούμαστε τη λογική. Ζούμε σύμφωνα με τα πάθη.

Έρωτας Θάνατος

Βασανιστική αναμονή, στεγνό στόμα, στεγνά πρόσωπα. Βασανιστικά όλα.

αλλόκοτη

τώρα λικνίζομαι στο καράβι του πόνου
πεταμένη ξεσκισμένη σα ριγμένη

δεν πασχίζω, δεν καρτερώ, δεν ονειρεύομαι

αφήνομαι στους κραδασμούς.

Μια αλλόκοτη ελευθερία με ταξιδεύει...

γράφεις και σβήνεις, γιατί;

............................

τόσο καιρό

τόσο καιρό να σε συναντήσω εδώ...

ένας/κανένας στο μυστικό μας χωροχρόνο

πώς να έσβησε η μαγεία
πού να χάθηκε η ποίηση;

τι ψάχνω, τι γυρεύω;

είμαι ο loser, o loser
πάντα χαμένη ποτέ να μην σε χορταίνω
ψίχουλα ψίχουλα
περνά το ποτάμι και προσπαθώ να το κρατήσω μέσα στα τρύπια χέρια μου
με αναστάινει η δροσια με ζωντανεύει \αλλά φεύγει φεύγει μέσα από τα δάχτυλά μου
τα δάχτυλα που ξεφεύγουν από μένα και χορεύουν σε μια μουική ανεξέλεγκτη

μόνο αυτή η μουσική μένει σε μια μνήμη παραμορφωτική

σε χάνω ανάμνησή μου
χάνομαι

φεύγεις ή φέυγω;

ποτέ δε θα μάθω

s agapo

etsi apla horis na xero to pos kai to giati

μαγικά χρόνια

από την παιδική ηλικία του έρωτα

Σάββατο, Νοέμβριος 04, 2006

χωρίς ίχνη
από την απόλυτη ένωση στην απόλυτη απουσία/ χωρίς ίχνη ο παράδεισος/ δε λέω, έχει κι αυτό το παιχνίδι την κρυφή του γοητεία/ βρίσκω σημάδια σου μόνο στο κορμί μου όταν μένω μόνη μου μαζί του/ σε σκέφτομαι γλύκα μου
posted by ανάσα at 11:49 πμ 0 comments
Παρασκευή, Νοέμβριος 03, 2006

κανένας
είμαι κανένας και κρατάω το τίποτα/ υπάρχω στο περιθώριο της καρδιάς στις άγραφες κόχες του μυαλού/ στο μέλλον θα'μαι παρελθόν/πασχίζω να ισορροπήσω σ'αυτή την αφάνεια, ν' αγαπήσω αυτή την ονειροφαντασία
posted by ανάσα at 10:05 πμ 0 comments

χωράω

χωράω,

άραγε χωράω στο νέο σου εαυτό;

σιωπή

ίσως η σιωπή
να μιλήσει καλύτερα

.τρυφερά

σε σκέφτομαι πολύ τρυφερά
μια "παράξενη" αίσθηση με κυριεύει
σε ακούω να τραγουδάς

να ψιθυρίζεις και να κοιτάς με γλυκά

τα μάτια...

τα μάτια σου τα κυβερνούσε σοροκάδα

σε γυρεύει

το κορμάκι μου
λαχταρά...

.σιωπηλές στιγμές

πληθαίνουν οι σιωπές μου, πληθαίνουν και οι σκέψεις

ψάχνω, λογαριάζω, βυθίζομαι, νιώθω, μετρώ, υπολογίζω, νοσταλγώ, θυμάμαι, πονώ, βρίσκω, χάνω, ελπίζω, απογοητεύομαι, στενοχωριέμαι, εκνευρίζομαι, υπομένω...

.απόψε

μου λείπεις περισσότερο
μου λείπεις "παράξενα"

σε θέλω

σκέφτεσαι (με);

βλάκα

γλυκά νωχελικά

ξαπλωμένος ανάσκελα
στο πλάι κολλλάω το κορμί μου
ακουμπώ το πόδι μου τεντωμένο στην κοιλιά σου
ανασαίνω την ανάσα σου
μαύρα μου μάτια
καθώς το χέρι σου χαϊδεύει τις γραμμές
τεντώνομαι
το σώμα γίνεται τόξο
τα δάχτυλα χορεύουν
στα υγρά αυλάκια του κορμιού μου σβήνει η μυρωδιά σου

Επεστρεφε

Επεστρεφε

Επεστρεφε συχνα και παιρνε με,
αγαπημενη αισθησις επεστρεφε και παιρνε με-
οταν ξυπνα του σωματος η μνημη,
κ'επιθυμια παληα ξαναπερνα στο αιμα,
οταν τα χειλη και το δερμα ενθυμουνται,
κ'αισθανονται τα χερια σαν ν'αγγιζουν παλι.

Επεστρεφε συχνα και παιρνε με την νυχτα,
οταν τα χειλη και το δερμα ενθυμουνται

δεν πειράζει

....
...
..
.

απάντηση

"όπως νομίζεις"
22 Ιουνίου, ώρα 4 και 10΄

μεγάλη

μεγάλη η μέρα και σκοτεινή
σαν τη βροχή πριν πέσει

φυλλομετρώ τις παρόμοιες μέρες πέρσι πρόπερσι
λίγο πριν φύγω, πριν φύγεις

δεν ξέρω αν υπάρχει το δάσος ακόμα
αν υπάρχει ο ορίζοντας που μάταια σ έκρυβε

αν υπάρχω και γω,
σε μια πλημμύρα από κύματα

.της θλίψης

...........
....................
........
.............
.............
τα χρώματα
και
η σιωπή

.μοναξιάς

τέτοια μοναξιά
με ένα συναίσθημα που
ΚΑΝΕΝΑΣ
δεν καταλαβαίνει...

δεν πειράζει...

πικρή

μια μικρή πικρή γεύση απόρριψης

μια λαχτάρα πρωινή
τραυματισμένη

με θυμό!

- Έχουμε διαφορετική αντίληψη για την πραγματικότητα...
- Μα τι λές τώρα; την πραγματικότητα εσύ την φτιάχνεις όπως θέλεις!

.μέσα στον κόσμο

Κοιτάς, γυαλίζει το τζάμι της βιτρίνας αλλά μισοκαθρεφτλιζει τη σιλουέτα σου κόκκινη σαν την άνοιξη, κοντοστέκεσαι σα να σκέφτεσαι, σα να περιμένεις, σα να μιλάς μέσα σου. Είσαι μέσα στον κόσμο... Σε βλέπω φευγαλέα με την άκρη του ματιού. Ένα στιγμιότυπο κινηματογραφικό.

Είσαι εσύ...
Μέσα στον κόσμο.

.μου λείπεις

τόσες μέρες το βλέμμα σου αντικρίζει άλλους ορίζοντες
μου λείπει να κοιτώ μέσα από τα μάτια σου

κάπου

κάπου πάντα υπάρχει ένα τραγούδι
ένας ρυθμός δικός σου
ανάσα κοφτή ή έστω σιωπή
που να περι-γράφει τη ρευστότητά σου


κάπου πάντα υπάρχει ένα ποιημα, ένα βιβλίο γραμμένο για σένα
για την κίνησή σου ή για την ακινησία σου
για τη βαρεμάρα σου

κάπου υπάρχει ένας έρωτας στα μέτρα σου
μια ματιά να σε υπερβάινει να σε εσωκλείει

όλη τη ζωή μου αυτό κάνω, αυτό ψάχνω
μόνο
μόνο αυτό

4ος

είναι ο 4ος Απρίλης μάτια μου

.ο τρόπος που υπάρχεις

τόσο μα τόσο πολύ με γοητεύει

μέσα του ζω και χάνομαι

λες και όλα ξαναγεννιούνται μαζί σου

είχα τόσο ανάγκη αυτό το πρωινό;

πλέοντας μέσα στον κόσμο (σου) τώρα....

μακάρι

να χα δυο καρδιές
................................
η μια να λιώνει στις φωτιές
κι άλλη να' ναι πέτρα

.μουσική

μ ο υ σ ι κ ή

Παβάνα

ο "τρόπος" μου να βιώνω την απουσία
την έλλειψη

η μουσική είναι η πνοή μου
γύρω από το σώμα σου

η μουσική σε ρωτά και σε περιμένει

2.09
είσαι θύελλα με σκεπάζεις με σβήνεις

με πληγώνεις με πετάς

τα δαχτυλά μου επιμένουν
να ψηλαφούν τη μορφή σου

4.10
πού είσαι;
να φύγω;
να φύγω;

4.37 μένει στα χέρια μου ο πόθος
τρέμει στη λήθη

ποιητικώς ζην

στον πλανήτη αυτό
δεν υπάρχει καλός και κακός άνθρωπος
δεν υπάρχει ωραίο ή άσχημο τοπίο

υπάρχει χρώμα
συναίσθημα
υπάρχει κίνηση -συν
ρυθμός και μουσική


ο ποιητής είναι ζωγράφος
ζει στην αλήθεια του που τη φτιάχνει όπως θέλει
δε σπρώχνεται, δε βιάζεται
δεν τον νοιάζει να χάσει
γιατί ξέρει ότι δε χάνει ποτέ

δε γράφει ποιήματα αλλά
βρίσκει ρυθμούς και σ' ένα κελλί
βρίσκει μια χρυσή κλωστή μέσα σε κάθε ανθρώπινο κουβάρι
μια νότα σε κάθε κούφιο τσόφλι
δε βαριέται

του αρκεί μια λεπίδα φωτός

βρε!!

βρε,

μπας και... ζηλεύεις;;;;;;

κεραμίδα

να είσαι χαλαρός
σχεδόν χαρούμενος
σα να' σαι π.χ. διψασμένος και να βρίσκεις μια πορτοκαλάδα

και ξαφνικά να σου' ρχεται μια γροθιά
μια γροθιά στη μούρη
και να ντρέπεσαι
να ντρέπεσαι για ό,τι δεν κατάλαβες

τι δεν κατάλαβες ως τώρα;
σε ποια σκοτάδια ζεις;

γιατί είσαι έτσι αθώος;

.σύνδρομο

Έχω σύνδρομο στέρησης…

Μου λείπουν πολλά από σένα…

Αυτό είναι ένα «πόνος» παράξενος…

Να μην είμαι μαζί σου όταν τραγουδάς…Όταν γελάς….

.νοτιάς

είναι παράξενος καιρός ο νοτιάς, απρόβλεπτος
και οι εντάσεις του ξαφνιάζουν ακόμα και τον ίδιο
εμάς

θέλω...

να μη μπορείς να πάρεις τα πόδια σου

θέλω
να μη μπορείς να παίρνεις τα πόδια σου...

.δεν

τα πόδια μου να πάρω δε μπορούσα....

βροχή

είναι η βροχή
σαν το τραγούδι

δεν τελειώνει

.κανένας - καμία

"... μπορεί και καμία", απάντησες.

όποτε

όποτε χανόμαστε
είναι για να ξανασμίξουμε
με μεγαλύτερη ορμή
βαθύτερο πάθος
............................................
τίναξε τα βέλη μέσα μου

.πάλι

πάλι τη στιγμή που ερχόμουν να σε βρώ, έφευγες...

ψάχνω τα bites σου

πού είσαι;

Πού είσαι Απρίλη μου; Τα μάτια σου φώτιζαν τόσο όμορφα μόλις χθες τέτοια ώρα. Δε φτάνουν οι ψίθυροι της σκέψης μου στ' αυτιά σου;

Τραγουδάς;

.τόσο

τόσο γλυκιά και βελούδινη η φωνή σου
έρχεται στ' αυτιά μου

μου λείπει

θέλω να γνωρίσω

το τραγούδι σου
το όνειρό σου
την ξενοιασιά σου
την αθωότητά σου
το παιδί μέσα σου

το συναίσθημα
το συναίσθημα
που το νιώθω τόσο προδομένο


τραγούδα γλυκέ μου,
έλα να τραγουδήσουμε μαζί

.μόνος

βαθύτατα μόνος
(λες και φταίω για όλα)
λυπάμαι

μου

μου λίπι ι πίισι
ι πίισι μας λίπι
μας λίπι ι λίπι
κι αφτο με λιπί

μήπως

μια βιαστική εκτόνωση

μήπως μας χωρίζει περισσότερο
απ' ό, τι η απουσία;

μήπως μας στερεί ίσα ίσα το όνειρο, το χάδι, το βλέμμα;

μια

μια
μια ατέρμονη
μαι ατέρμονη ανάγκη
μια ατέρμονη ανάγκη για
μια ατέρμονη ανάγκη για τρυφερότητα

γιατί
γιατί βρέχει
γιατί βρέχει συνέχεια
γιατί βρέχει συνέχεια και
γιατί βρέχει συνέχεια και στην
γιατί βρέχει συνέχεια και στην καρδιά
γιατί βρέχει συνέχεια και στην καρδιά μου

άραγε

άραγε,
άραγε να
άραγε να ισχύει
άραγε να ισχύει ακόμα
άραγε να ισχύει ακόμα το
άραγε να ισχύει ακόμα το ...

... στοίχημα;

τις νύχτες

τις νύχτες μπαίνω στα όνειρά σου
θέλω να βρίσκομαι ΕΚΕΙ
πέρα από τις σκιές
στα άδυτα των αδύτων σου

εκεί που απαγορεύεται
εκεί που ντρέπεσαι
όπου νιώθεις άβολα
ένοχα

θέλω να λιώσουμε μαζί σε μια ρευστότητα
μη ύπαρξης

.ανάσες

δεν ακούς την ανάσα μου που φέρνουν άσπρες νιφάδες χιονιού;
είμαι εκεί
και εκεί
και εκεί
σου...

ψάχνω

ψάχνω στα μυστικά
ψάχνω στα φανερά
και πιο κρυφά και στα απόκρυφα
σε ψάχνω σε γυρέυω
ένα ίχνος να μου λέει πως υπάρχεις
πως είσαι ΕΚΕΙ