οδύνη ηδονής

η αθωότητά μας με κάνει να φοβάμαι

πρώτες λέξεις

η θλίψη του έρωτα με γλυκαίνει, λύτρωση μέσα σε δάκρυα,
μ’ έμαθες να κλαίω
(ξαναβρήκα τις πρώτες μας λέξεις, "καλώς το καλοκαίρι", "γιατί αργείς";)

σε ζωγραφίζω

κοιτώ από μακριά, καρφώνω το βλέμμα στη γύμνια του στήθους, παίρνω ανάσες, φλέγομαι από την ανάγκη, ονομάζω, ταπεινώνομαι με τη σειρά μου, γδύνω την ψυχή μαζί με το σώμα μου (σου).
Πάλι συναντιόμαστε...

για να θυμόμαστε

Εξυπνάδα και γοητεία, οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στη "ματαιοδοξία", είχα πει. Για σένα - ίσως και για μένα. Τα όπλα χρησιμοποιούνται σε περίπτωση απειλής. Προτιμώ να μη με απειλεί τίποτα.

Δυο όπλα δύναμης. Είναι μες στο συρτάρι, σχεδόν αχρησιμοποίητα. Με τρομάζουν. Διαλέγω τον δρόμο της ταπεινότητας. Προτιμώ οι άλλοι να με γοητεύουν παρά να με απο-γοητεύουν. Σίγουρα κάτι δεν ξέρω ακόμα, για μένα και για τους άλλους.

8 Μαΐου

18: 05: 38: Με γοητεύει η μοναξιά του νυχτερινού ταξιδιού. Είναι σα να στροβιλίζομαι σε μια μαύρη τρύπα.
18: 10: 56: Εκτός τόπου και χρόνου- εισβολή στο άχρονο
18: 13: 22: Δε χρειάζεται ν’ απαντήσεις στα μνμ μου. Ξέρω ότι είσαι εκεί. Άσε με να φλυαρήσω.
18: 15: 26: Το νυχτερινό ταξίδι με κάνει να βλέπω τη ζωή μου σαν ταινία.
18: 17: 52: Όχι μόνο τη δική μου αλλά και των άλλων,. Και τη δική σου.
18: 19: 55: Τα γράφω αυτά για να μη νομίζεις ότι ο νους μου είναι συνέχεια στην ΚΑΒΑΛΑ!
18: 22: 07: Με γοητεύει η σκέψη ότι κάνεις μάθημα και γω σου στέλνω βλακείες!
18: 25: 40: Το παρακάνω αλλά: α) είναι τζάμπα! Β) συνοδεύεις τον καφέ μου γ) δε συμβαίνει συχνά να χω το ελεύθερο να σου στέλνω!

ακόμη

Εγώ θέλω που θέλεις. Εσύ ακόμη θέλεις που θέλω;

φωτιά

θέλω να με καίει η φωτιά σου
να καίγεσαι
να λιώνεις
μέσα μου να σβήνεις

Τί;

Τι είναι αγάπη, αγάπη μου;
Να καθρεφτίζομαι στα μάτια σου και να νομίζω ότι με βλέπεις;
Να ακούω την ηχώ από τα λόγια μου και να νομίζω ότι μ' απαντάς;
Ποτέ δε θα το μάθω...
Γλυκό μου πρόχειρο, τρυφερό μου προσχέδιο
Σ' ευχαριστώ.

;;

δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν είδες τα προσχέδια...

μυρωδιά

δε μπόρεσε, έστω λίγο, η μυρωδιά της άνοιξης να απαλύνει τη σιωπή;

ζόρια

πιο σκληρό απ' όλα η σιωπή σου