χρώματα

μα, είσαι γεμάτη χρώματα! δεν το πρόσεξες;

αν (με) ζωγράφιζες

θα ένιωθα την απατηλή βεβαιότητα
ότι στάθηκε -για μια έστω φορά- η ματιά σου
πάνω στη γύμνια μου

γιατί τίποτα, τίποτα
στον κόσμο αυτό δεν είναι βέβαιο

καποιες φορές

μερικές φορές είναι τόσο όμορφο, ενώ περιμένεις μια καλησπέρα, αυτή να είναι ήδη στα αυτιά σου...
τόσα και τόσα πράγματα θά 'θελα να σου ζωγραφίσω, αλλά τα χέρια μου δεθήκαν εδώ και καιρό...
θα λυθούν τα μάγια

Σάββατο

η καλησπέρα του Σαββάτου, μήπως την λάβεις την Κυριακή...
μου λείπουν τα ματάκια σου, λες να τα ξεχάσω;

Κυριακή

Μόλις "έφυγες" χωρίς να με προσέξεις. Ίσως ξαναπεράσεις για την καλησπέρα της Κυριακής, για τη ματιά στην ψυχή, για την ανάσα του απογεύματος. Δε θέλω να πικραίνεσαι τις Κυριακές τα βράδια...

έρχεται

έρχεται στο μυαλό μου η εικόνα σου
αναστατωμένος, εχθρικός, αιρετικός
καυστικός και παράφορος- ανυπόφορος

παράφορα
να σ'αγαπώ
τι ζάλη

ίχνη

τα ίχνη μου και τα δικά σου, ποια είναι του καθενός μας;