απόσπασμα για σένα

.....
Κουλουριάσου στο πλευρό μου σα να σ’ έπιασε ο φόβος.
Σίγουρα κάποια φορά έτρεξε μια σκιά παράξενη στα μάτια σου.
Τώρα, ακόμα τώρα, μικρή μου, μου φέρνεις αγιοκλήματα.
κι έχεις ως και τα στήθια σου μες το άρωμα.
Καθώς θλιμμένος ο άνεμος καλπάζει λιώνοντας τις πεταλούδες
εγώ σ’ αγαπώ, και η χαρά μου σου δαγκώνει το στόμα από κορόμηλο
Πόσο θα σ’ έχει πονέσει το να με συνηθίσεις,
την άγρια και μοναχική ψυχή μου, τ’ όνομά μου που όλοι αποδιώχνουν.
Έχουμε δει να καίει τόσες φορές ο αποσπερίτης και να φιλιόμαστε στα μάτια
και πάνω στα κεφάλια μας ν’ ανοίγονται τα δειλινά με γιγάντιες βεντάλιες.
Τα λόγια μου βρέχανε πάνω σου αγκαλιάζοντάς σε.
Αγάπησα εδώ και τόσο καιρό το σώμα σου από ηλιόλουστο σεντέφι.
Μέχρι που σε πιστεύω αφέντισσα του σύμπαντος.
Θα σου φέρω απ’ τα βουνά άνθη χαρούμενα, κοπίονες,
σκούρα φουντούκια, κι άγρια καλάθια από φιλιά.

Θέλω να κάνω μαζί σου
αυτό που η άνοιξη κάνει με τις κερασιές.