πού;

θαμμένη μου τρυφερότητα, πού να' σαι τώρα;

η κουβέντα της Κυριακής

Κυλιόμαστε σαν πέτρες και 'κει που νομίζω ότι "συνέρχομαι", "ξαναχτυπάμε" και σπίθες καίνε τη σιωπή.

άρρητο

ποτέ δεν εξαντλείται ο κρυμμένος κόσμος...

σαν

αητός με κατεβασμένα τα φτερά...

νομίζω

ότι τις Κυριακές μ' επισκέπτεσαι...
ίσως με σκέφτεσαι;

Απρίλης

Μηνύματα τ' Απρίλη.
2007-10=1997
2008-10=1998

τροχιές

Σήμερα, για λόγους ευνόητους, άδειασα το συρτάρι του κομοδίνου από διάφορα χαρτιά και σημειώματα που δίναμε ο ένας στον άλλον. τα' βαλα σ' ένα φάκελλο κι έγραψα απ' έξω "Σεπτέμβρης 2007-Ιανουάριος 2008". Ύστερα τον έκρυψα στο ντουλάπι.
Κάτι σφίχτηκε μέσα μου...

βλάκας και πάλι

λόγια σιωπής...

μπας και

νομίζεις ότι έσβησε η φλόγα μ' αυτό το βιαστικό και αγχωτικό σμίξιμο του τελευταίου πενταλέπτου; αχ όχι, αλλίμονο, να μη σου πω φούντωσε μέσα μου ο πόθος αυτού που θα γευτούμε "στην άλλη ζωή"...

ήθελα να σου απαντήσω "ποτέ ποτέ τα ματάκια σου να μη βυθιστούν στη θλίψη, άσε να θλίβομαι εγώ για όσα δε ζούμε μαζί..."
... και ψάχνοντας τη σοροκάδα, έπεσα σ' αυτό (15 Οκτ. 2006 -για φαντάσου!!)
και μ' άρεσε...

"αυτά που άλλοι μπορεί να θεωρούν αδυναμία εσύ κι εγώ τα θεωρούμε δύναμη
να χάνεις όλες σου τις βεβαιότητες
να προσπαθείς να καρφώσεις το φευγαλέο
ν’ ακροβατείς στα όρια του εαυτού
να ρισκάρεις να χάσεις τα πάντα για ένα πουκάμισο αδειανό
να είσαι ερωτευμένος με τον έρωτα
να τα βλέπεις όλα μοναδικά κι αναντικατάστατα
να’ χεις πολλές διαφορετικές αγάπες και μάλιστα ταυτόχρονα (!)
να προσπαθείς να βρεις έκφραση για το ανείπωτο
να γράφεις για τον εαυτό σου και μόνο
να μη σε νοιάζει αν όλα αυτά θα χαθούνε

χωρίς να ξεχνάμε ότι εγώ στέκομαι στη θηλυκή πλευρά της σελήνης ενώ εσύ περνάς ορμητικά απ’ τους πλανήτες"

Με τη διαφορά ότι τώρα με "νοιάζει αν όλα αυτά χαθούνε...

σοροκάδα

Θυμάσαι κάποτε μού 'χες γράψει "τα μάτια σου τα κυβερνούσε σοροκάδα" . Ίσως ποτέ δε βγήκα απ' αυτήν. Μα πόσο φαίνεται;

εσύ

νιώθεις ποτέ θλίψη;

άρνηση

ούτε τραγούδια ούτε μουσική
ούτε κανένα δίπλα μου
κανένα να δω ούτε βόλτα/ταβέρνα/ποτό
τίποτα τίποτα δε θέλω

να σκύψω το κεφάλι μέσα μου σαν το σαλιγκάρι
το κενό το κενό
ενώ νιώθω το έδαφος κάτω απ' τα πόδια μου
να τρέχει ιλιγγιωδώς

Θέλω να στυλώσω τα δυο μου μάτια σ' ένα σημείο
ν' αδειάσει όλη η ενέργεια

κι επιτέλους να κοιμηθώ