έρημη χώρα

διανύω μια άνυδρη χώρα
χωρίς καρπούς χωρίς χυμούς
διψάω για τρυφερότητα
είσαι μακριά και δίπλα μου

μορφή

Η μορφή σου έρχεται στα μάτια μου πίσω από τον κόσμο, τις πλαγιές των βουνών και τα φυλώματα των δέντρων. Ως την Τρίτη.

σε ζωγραφίζω

μ' ανοίγεις
τα δυο μαύρα σου μάτια με κοιτούν
βυθίζεσαι βυθίζεσαι
κι ύστερα με σβήνεις...

πρόχειρο

Προσκυνητής Ιερών Τόπων.

Αναμονή

Ταξιδιάρικο πουλί, ξαναγυρνάς και φεύγεις, στη ματιά σου φωτίζονται η γής, η θάλασσα, ο κόσμος. Και γω τα συναντώ μες το δικό σου βλέμμα, κι αν είναι τόσο ζωντανά, τα πίστεψα σαν ψέμα. Βλέπω το χρώμα των ματιών σου να αλλάζει. Σε περιμένω.

η σιωπή

Έψαξε.
Τίποτα κάτω από τις λέξεις.

Μέσα σ' ένα στίχο
Πόση φλυαρία

Ψάχνοντας τις λέξεις
Άρχιζε το ψέμα


Στίχοι αγαπημένοι του Αναγνωστάκη,
ξέρω ότι θα σ' αρέσουν
μια και μιλάμε για ...σιωπή τελευταία
δεν υπονοώ τίποτα για μας
το αντίθετο-
μ' αρέσει που μιλάμε όποτε ΕΧΟΥΜΕ κάτι να πούμε

σ' αγαπώ

"εγώ να γράφω στο hristofer;"

τι γελοία ερώτηση!
όσο κι αν σφραγίζω τις χαραμάδες και τις τρύπες
το συναίσθημα διαρρέει...
το ξέρω, το ξέρω
δεν έχει λογική αυτή μου η θλίψη
αλλά...
πατάω με φόβο κάθε φορά το "musica duo" (ψευδώνυμο του hristofer)

έχοντας κατά νου τον στίχο του Μ. Αναγνωστάκη:
όταν ψάχνεις τις λέξεις
δεν έχεις τίποτα να πεις

όχι, όχι, προτιμώ τη σιωπή
μην παρασύρεσαι απ' τη θλίψη μου

είσαι πάντα τόσο γλυκός και τρυφερός
ΕΓΩ είμαι σαν παιδί, το ξέρω, αλήθεια

σιωπή ξανά

σιωπώ ακούγοντάς σε

Νυχτερινό

Την πέτρα ρώτησα να πει τι ξέρει και αντέχει
Κι εκείνη μου ‘πε τη σιωπή για μυστικό της έχει
Το αστέρι ρώτησα μετά τι έχει μάθει ως τώρα
Τα χίλια χρόνια μ’ απαντά, περνάνε σε μιαν ώρα
...
Το χώμα ρώτησα ξανά παλιά αν ήταν σώμα
Και μου ‘πε τα ψηλά βουνά και αυτά θα γίνουν χώμα
...
Και πάνω ο ήλιος μια βροχή μια χρυσαφένια βρύση
Νερό το φως του να πνιγεί όποιος θέλει να ζήσει

Το πρώτο κομμάτι απ' τους "Δρόμους" του Σ. Μ., στο αφιερώνω- ταιριάζει με τη φόρτιση των ημερών... δες και τα προσχέδια σε παρακαλώ

είχες γράψει...

να μην είσαι αυστηρός με τους ανθρώπους ...
... ...
(διαβάζω τη σκέψη σου)
είναι άνθρωποι μόνοι
-δεν τους χαρίστηκε η ζωή
θαρρείς τους χρωστάει ... ...
... ... ...
γιατί σωπαίνεις όταν έχεις δίκαιο;
με βοηθάει να σ' ακούω

χαζούλι

... δεν ένιωσες ακόμα τι είσαι για μένα; Εσύ κάποτε δε μού 'λεγες "άστο, μην το σκέφτεσαι"; βλάκα, έ βλάκα!

τα γλυκά λόγια

τα γλυκά λόγια
με φοβίζουν

όχι μόνο για την υπερβολή τους
ή γιατί μου χαϊδεύουν τ' αυτιά

είναι γιατί σιγά σιγά με οριοθετείς
με "τακτοποιείς", με κατακτάς
και γίνομαι ευ-άλωτη στη σκέψη
ότι κάποια στιγμή θα προσπεράσεις

ακολουθώντας την ορμή του βέλους σου

όταν

μου λείπεις
γίνεσαι μύθος

όλοι οι ήρωες χωρούν σ' αυτό το παραμύθι
κάθε πλοκή ταιριάζει
κάθε τέλος- τραγικό ή happy end!

βόλτες

Βόλτες στις άκρες του κορμιού σου.